Uit mekaor gegroeid

Riek en Jan die ware
al heel wè jaore samen.
Mar ze waren op ut punt
dè ’t er vort ruzies kwamen.

D’r was vort veul onenighèd.
Ze waren ut nie heel duk ins.
En ging ut over geld dan lage ze
d’n hele’n dag in de klins.

Mar ok over ut wèrk
en zelfs over ut wèèr
hâ’n die twee gedurig strijd
en soms zelfs mi geblèèr.

Es hoe wo lèèze in de kreant
moes zij d’r toevallig bij
um effe stof te zuige
en moes hij mar opzij.

En wo zij effe slaope
en vroeg ze nie te storen,
begon hij aon un klus
waor dè ’t-ie bij moes boren.

Zo ging ut elke’n dag.
Ut ontbraak vort aon begrip.
Wel praote mar nie lûstere.
Respect zaat op de wip.

Ze zee: ‘Gao de hort mar op
en kom mar nie mer trug.
Want iemand zo es mijn
die veinde nie zo vlug.’

De miens keek nog ’s um
en hiel toen efkes stil.
‘Dan za’k oe wè verklappen.
Dè ’s nou krek iets wè ik wil.’

Door Rinie van Haren