Hoeste

Hij hâ ut nie zô in de gate,
mar zun vrouwke des te meer.
Ut begon urst mi un kuchje,
mar ging langzaam flink tekeer.

Zij was ’s op gaon lette
en ut wier un irritatie.
D’n hele’n dag klonk ’r
zunne bulderende vibratie.

Ut wo mar heel nie overgaon,
hij hoeste aon één stuk.
‘Es dè hoeste minder wor.
Dan hè’k pas echt geluk.’

‘Gao nou toch ’s naor d’n dokter,
want ut is vort irriteant,
en ge wit ut ok nie zeker
drek is t’r iets errigs aon de heand.’

In de wachtkamer was ut druk.
Ut pruttelde en proeste.
En hij was nie d’n innigste
die aon één stuk dur bleef hoeste.

D’n dokter lûsterde goed
naor zun longen en de klacht.
‘Och dokter, geleuf ut nou of nie,
mar ik hoest vort dag en nacht.’

D’n dokter schreef toen un recept
van laxeertabletten vur.
‘Hier hoeste vast wel minder van,
hier wor ut minder dur.’

‘Laxeertabletten?’ Riep de miens.
‘Daor hè’k niks van te duchten.’
‘Nim deez nou grust un paor daag in,
dan durf-de nog nie ins te kuchen.’

Door Rinie van Haren