Aon unne’n bril

Ze merkte al un tèdje
dè t’r ogen allebei-j
op scherpte zogezèèd
nie goed zagen dichtbij.

De letters in de boeken
en die in de tillevisiegids,
die daensten vort un wals.
Ze zaag ut nie mer zô spits.

Bij ut èète zee heur miens:
‘Ik hè zelden commentaor,
mar ut pruuft bij elke hap
aon die bal gehakt toch raor.’

Vaag kreeg ze un vermoeden.
Welke krûi-je hèt ze gestrooid?
Ze zuukt laoter naor ut zèkske,
wè ze al hâ weggegooid.

Ze laas dan mi gestrekte èrrum,
ut zèkske wijd bij d’r vandaon.
Ze zee: ‘Karbenaoje-krui-je
hè’k bij ut gehakt gedaon.’

Hij: ‘Zie-de? Tis krek wè’k docht.
Ut wor hoog tèd vur unne bril.
Want dè is vort hard nodig
ondanks dè ge ut nie wil.’

Zij: ‘Gij mot dè nodig zegge.
Gij mot ôk nie vergèète
dè ‘t vur jou ôk nie verkeerd is
oew ogen ‘s te laote mèète.

Want die gaon ôk hard achteruit
en oew neus die vort slecht rûkt.
Want giester bij ut teande poetse
hedde aambeienzalf gebrûkt.’

Door Rinie van Haren