Appelpitjes

Un boer zit in un trein
waor ie aon één stuk kaauwt
Ut kum uit un klèèn zèkske
wè ‘t-ie naor binnen staauwt.

‘Wè zitte gij te èète?’
vraogt zun coupégenoot.
‘Tis klèèn wè ge daor èèt,
mar oew honger lèkt wel groot’.

‘Dè klopt’, zèn toen de boer.
‘Ik èèt appelpitjes, meneer.
Dè is goed vur oew versteand,
daor hè’k heel veul vean geleerd.’

Die miens die wier nijsgierig
en keek de boer ’s aon.
‘Es ik die ’s probeer,
zû dè mijn ôk zo vergaon?’

‘Ik wil d’r ôk wel wat’,
zee de man op goed geluk.
‘In orde’, zèn toen de boer.
‘Ze kosten twee euro ut stuk.’

De koop waar snel gedaon.
Zes euro vur drie pitjes.
De miens begon te kaauwen
mar wier al heel gaauw witjes.

Hij zèn: ‘Ik bedenk me nou op-ins
ut kan toch wel raor lopen.
Ik hâ vur die zes euro zeker
twee kilo appels kunnen kopen.

‘Zie-de ut nou?’ zèn de boer.
‘Ge kun ut nou al merken.
Ge het nog nie lang gekaauwd,
en ut begin nou al te werken.’

Door Rinie van Haren