Mun èèige wèèruld

In ut mooie Maos en Waol
hier zij ik heel fijn opgegroeid.
Mun jeugd hè’k hier genoten,
hier zij ik langzaam opgebloeid.

Hier liggen haost ontelbaar
de moiste herinneringen.
En ôk ut kattekwaod
en meer nog van die dingen.

Mar toen kwaam d’r ut moment
dè’k de wèèruld woo ontdekken.
Ik mènde dé’k moes gaon,
en ik ging al gaauw vertrekken.

Ut èète ston me echt nie aon
D’r was nergens boerenkôl.
Iedereen praotte nie de taol
die ik geleerd hâ op de schôl.

Ik kwaam op vrèmde platsen
waor niemand mijn verston.
Waor ik nie plat kon praote
niemand mijn begrijpe kon.

En d’r ware soms ôk steeje
waor ut wèèrm waar van de zon.
D’r ware ôk wel platse
waor ut heel hard vrieze kon.

Ik kan oe wel vertellen
ik was van alle weinde.
Mar de wèèreld die ik zocht
hè’k ver weg nie kunnen veinde.

Achteraf gezèèd vuulde ik
munèèige nèrgus echt goed thuis.
Want de wèèruld waor ik blij van wor
ligt hier, gewoon bij huis.

Door Rinie van Haren