Eindstreep

We raken al op lèèftèd
mar nog lang nie mi pensioen.
Want um die streep te haolen,
daor motte veul vur doen.

Mar d’r kum nog meer bij kijken.
Oew gezondhèd spûlt ôk mee.
Want of ik oot zô wijd kom,
ik hè nog gin idee.

De lèèftèd vur pensioen
wor steeds vuruit geschoven.
En of ge die zult haolen
durft niemand te beloven.

Dit vurbeeld duut me denken
aon mun militaire plicht.
Es menneke van net achttien
kwaam diensttèd toen in zicht.

We liepen ‘s un mars
mi bepakking op de rug.
waren uren onderweg.
En ik ging nie mer zô vlug.

Daor zaag ik in de verte
onze kazerne staon.
Maor opins moese we linksaf
en gingen we d’r wer vandaon.

Dè ging tot twee kèr toe.
Ik zû ‘t haost afleggen.
Toen we d’r eindeluk waren
kon ik gin pap mer zeggen.

Zo ok mit ‘t pensioen.
Want es ge d’r haost bent
dan wor ut opgerekt
en motte nog un end.

Door Rinie van Haren