Hier zij ik thuis

Al fietsend langs de wèège,
nie ins zo ver van huis,
kom ik langs mooie plèkskes.
Ut vuult gewoon es thuis.

Ik denk aon ut verleeje,
hoe duk ik fietste hier.
Naor schôl of naor ut wérk
of gewoon vur mun plezier.

Ut zijn toch heel wè ritjes
die ik hier al hè gemakt.
Dè’k hier zôveul belèèfde
dè het me best gerakt.

Mi heimwee naor die tèd
die nou achter mijn ligt,
ut bepaolde toch in alles
mun verbeelding en mun zicht.

Ik fiets langs korenbloemen
en zie daor pony’s staon.
Un haos die schieluk wegrent
tussen de stelen vaen ut graon.

Maor ôk in Maos en Waol
is de tèd nie blijven hangen.
D’r wor heel veul gebouwd
vur allerlei belangen.

De durpen groeien grôter
en langzaam naor mekaor.
Ut is nie af te remmen,
de natuur kum in gevaor.

De pracht van onze regio
die stee flink onder druk.
Toch koester ik di alles
Hier vein ik mun geluk.

Door Rinie van Haren