Da’s lang geleeje – deel 1

Haj ik dè nou goed gezien?
Of heb ik me vergist?
Was dè Frans daorginder?
Daor ginds bij de bloemist?

Ik geleuf ut al zun lèève.
Ja, dè mot ie toch wel zijn.
Ik zie ut hoe ie zich beweegt.
Hij is nog alted èève klein.

Ik lôp ‘s in zun richting
es ie over bloemen buigt.
Dè ik ut goed gezien heb,
daor ben’k nou van overtuigd.

Es ik wè korter bij ‘m ben,
dan roep ik ‘m bij naom.
Hij kikt al drek mijn kant op
vanuit de bloemenkraom.

Urst kikt-ie nog vertwijfeld.
Dan verschijnt opins un lach.
‘Kik nou toch ‘s wie daor is.
Dè’k dè nog belèève mag.’

We schudden mekaor de heand
en kijken mekaor ‘s aon.
‘Dè ik jou nou hier mot treffen.
Gatvergimme, hoe kan’t bestaon?’

Ut is toch op zun minst
zo’n fertig jaor geleeje.
We zaten op de lèègere schôl,
en ware alted mi zun tweeje.

Mar toen ging Frans verhuizen,
vanuit de zesde klas.
We schreven af en toe un kartje,
Tot dè ôk over was.

Door Rinie van Haren