Vereanderingen

Ons opa zee ons vroeger
dè ‘t er mi de tèd
veul zû gaon vereandere.
Hij hâ goed opgelet.

De lange Heemstrabaon
die wier geasfalteerd.
De ruilverkaveling
hèt de polder umgekeerd.

Te voet koste veul tèd
de fiets die ging veul sneller.
Zo reeje toen de veldwachter,
en ôk de postbesteller.

Toen kwamen ’r meer auto’s,
’t ging nog nie gaauw genoeg.
Alleen op zondag was ’r tèd
um te buurte in de kroeg.

D’r kwaame steeds meer huizen
overal wier ’t volgebouwd.
De durpe wiere grôtter,
en bomen wiere peppelehout.

En alles moes nog sneller
computers namen rap
ut werke van de miense over.
Wè wor de nije stap?

Want gek genoeg hâ vroeger
iedereen un praotje klaor.
Nou hèt ’r niemand tèd nog
um iets te doen nog vur mekaor.

En hoe mot ut nog toch wijer?
Hoe zal ’t ons keinder vergaon?
’t Gee nog lang nie snel genoeg.
Kunne ze ut laoter nog wel aon?

Door Rinie van Haren