Rinie van Haren.
Rinie van Haren. Foto: John van Gelder

Spiegelbeeld

Column Dichterbij

Es ge daor zo staot
in ut fel licht van de zon
dan zedde net oew moeder
toen ze alles nog goed kon.

Gelijk twee druppels waoter
zo lèkte gij op heur.
En snuif ik ’s de lucht op
dan ruik ik ok d’r geur.

Jouw lichaam en jouw houding
verraoi-je wie ge bent.
Ge bent krek ès oew moeder
zee iedereen die ons kent.

In heel oew duun zo ben-de gij
oew moeders spiegelbeeld
Alles wè zij in d’r hâ
is jou ôk toebedeeld.

Es ge soms ’s hardop lacht
dan kek ik al drek rond.
Want dan lèk ’t lèèvesecht
krek of ze hier nog stond.

Ik heur d’r voetstap op de trap,
of hoe ze zachtjes zingt.
Overal waart zij hier rond,
tot de waorhèd binnendringt.

Ge dreai-jt oewèèige langzaam um
en glimlacht dan naor mijn.
’t Gemis is al daag vuulbaor
en duut nog alted pijn.

Ze slee d’r erme um mijn heen
de traonen komme rap.
‘We missen d’r nog elke’n dag
mar we redden ons wel, pap’

Door Rinie van Haren