Kaoliwaol

Nou hè’n ze wè bedocht,
zo lèèst-ie in de kreant.
En goi-jt mit ‘ne kwaoi-je kop
ut nijsblead aon de keant.

‘Ze wille ze hier in de werd
va die smèèrige slib gaon lozen.
Hoe haole ze ut in de kop?
Die steadse bolleboze.

Ik zal oe nou veast zegge:
pak mar veast oew bieze.
Want ons Leand van Maos en Waol
geej naor de gallemiezen.

dè grèèi-j kum in de kwel
en ôk in al ons waoter.
Hoe mot dè dan mi ons?
En onze keinder laoter?

Hij kon d’r nie van slaope
en docht aon al die troep
die van Rotterdam zû komme,
die vuile vette soep.

Daor gee onze natuur
en we hebbe niks te zeggen.
Zullie wônne ginder
en kunnen mek’luk overlegge.

We zijn in al die jaoren
mar weinig opgeschoten.
Want d’r is nog meer dan zat
wè de plas wor ingespoten.

Giftig zû de d’r van worre,
Ze storten hier al twèntig jaor.
En wij blijve hier mooi zitte
mi al dè slibgevaor.

Door Rinie van Haren