Poeziealbum

Ut duurde nog wel efkes
vur ze wer in ‘t album keek
Ze blaoierde iets wijer
en rakte wer van streek.

Heur vaoder was nie iemand
die in zô’n album schreef.
Want schrijven was vur hum
nie echt iets wè hum dreef.

Mar toen ze bij hum aondrong
toen pakte’n ie un pen.
En schreef un mooi klèèn versje
dè ze nog van buiten kent.

‘Een duifje vrijgelaten,
vliegt blij de wereld in,
want altijd in dat mandje,
is niet naar de duif d’r zin.

Eens vlieg jij door de wereld,
die jij nog niet goed kent,
maar vergeet dan nooit dat mandje
waar jij geboren bent.’

En rondum di mooi versje
waren plötjes opgeplekt.
En bluumkes ingekleurd
waordur ut nog veul môier lekt.

Ze zû blij motte zijn nou.
Heur album is terecht.
Mar ondanks dè mot ze bekennen
dè ze tegen traonen vecht.

Want deez herinneringen
zijn vur heur van grote waarde
zonder te overdrijven
ut allermoist bezit op aarde.

Door Rinie van Haren