Dichterbij: Samen mi kerst (1)

Ze is flink natgerèègend
en schudt d’r plu goed af.
Mi zo’n wèèr buiten lopen,
is vur heur un straf.

Ze lup dur ut portaol
drek naor de grote zaol.
De plek die is nou onbezet
waor moeder zit normaal.

Ze zit nou ietskes wijer
en staart wè naor un pleant.
Mar es ze dan heur dochter ziet,
dan klapt ze in d’r heand.

‘Jou haj ik hier nie mer verwacht.
Tis hondewèèr vandaag.’
Mar intussen is ze blij.
Ze ziet heur dochter graag.

De dochter hing de neatte jèas
aon de leuning van de stoel.
De plu die legt ze op de grond.
Ut is un neatte boel.

‘Hoe gee ut mit oew rug vandaag?
Is de pijn nou wel te haauwe?’
D’r moeder knikt, ut gee nou wel.
Ze is alleen verkaauwe.

Kom-de twidde Kerstdag
gezellig bij ons èète?
Ge wônt dean nou wel hier.
Mar we zijn oe nie vergèète.

In moeders ogen blinkt un traon.
Wè zû dè geweldig zijn.
Dizze kerst nie in di huis,
mar thuis wèr samenzijn.

Door Rinie van Haren