Trots op onze taol

Kort naodè ik zij gebore
wier d’r volop gepraot.
Mar ut duurde heel wè maonde
vur ge ok mar iets verstaot.

Want ik moes die taol nog lere.
En dè kostte heel wè tèd.
Ik kon un bietje praote
umdè ‘k ha opgelet.

De urste jaore van mun lèève
waar ik toch al goed gebekt.
Mar alles wè d’r thuis gezeed wier
ging in Lauws dialect.

Toen ik vur ‘t urst naor school ging
keek de juffrouw mijn vrèèmd aon.
Want ik kon van alles zeggen
mar ze kon mijn nie verstaon.

Ik moes ABN gaon leren,
mar ik docht: dè duuj ik nie.
Ik heb in mun urste jaore
dè Lauws onder de knie.

Nou, die taol, ut ABN
wier un gebed zonder un eind.
De juffrouw leerde mijn ‘de wind’
Mar bij mijn wèèi-jde de weind.

Uiteindelijk is ut gelukt
en leerde ik Nederlands.
Dus tweetaolig opgevoed
want dan hedde toch meer kans.

Mar overal waor ik kom
daor kan ik ut nie laoten.
En zal ik zonder aorzeling
in Lauws blijven praoten.

Door Rinie van Haren