Altijd voor de club in de weer

Voordat Jan Bramsen en zijn vrouw Tini in 1973 in Bergharen terecht kwamen, hadden ze al op tien plaatsen gewoond. Jan werkte in de wegenbouw en zijn laatste standplaats was het Belgische Oelegem. Bij het werken aan de A-50 kwamen ze in onze regio terecht, waarna ze nooit meer zijn vertrokken.

In hun eerste jaar reden ze op zondag nog op en neer, omdat Jan nog in België voetbalde. Na afloop van het seizoen werd hij lid van UNI. Vanaf zijn intrede is hij op meerdere fronten actief geworden. Zo was Jan meer dan dertig jaar actief als scheidsrechter, maakte hij deel uit van de elftalcommissie, was hij jarenlang voorzitter van de kantinecommissie en was hij een jaar of tien - tot de fusie - voorzitter. 

Op het veld was Jan geen topper; hij heeft even in het 2e gespeeld, maar meestentijds in het 3e of 4e. Op zijn achtenvijftigste heeft hij zijn voetbalschoenen pas aan de wilgen gehangen. Jan, inmiddels drieëntachtig jaar oud, vertelt honderduit over het leven op en rond het voetbalveld. In de jaren zeventig was het soms moeilijk om een elftal op de been te krijgen. Er was een moment dat een elftal maar met acht spelers richting Lienden vertrok. Jan wist van geen wijken, of ze wilden of niet, de spelers moesten gaan. ‘Als jullie winnen zijn de eerste paar rondjes van mij’, gaf hij hen nog mee. Bij terugkomst bleken ze te hebben gewonnen en werd het nog lang gezellig in de kantine.

Hoogtepunten in zijn lange carrière? Het kampioenschap van het 1e en 3e elftal herinnert Jan zich nog als de dag van gisteren. De eenheid binnen de club, iedereen toonde inzet en werklust, dat is iets dat hij niet onvermeld wil laten. Ze speelden ‘interlands’ tegen een club uit Duitsland en tegen zijn ‘oude vrienden’ uit Oelegem. Een hele bus volgeladen met spelers en supporters ging op reis. 

Inmiddels komt Jan al enkele jaren niet meer op de velden. Zijn kleinzoon is gestopt vanwege een blessure, maar ook zijn gezondheid laat het niet meer toe. Op de vraag of hij vroeger altijd netjes op tijd thuis was, antwoordt Tini: ‘Daar laat ik me niet over uit.’ Vrijwilliger zijn in deze jaren koste vele uren.

Door René den Biesen