Pubertèd (1)

Eind vaen de jaore zeuventig
in onze’n pubertèd,
toen op de plaotenspeuler
un singeltje wier opgezet.

De naold die moes vurzichtig
recht op de buitenraend,
es ut singeltje al dreai-jde.
Soms viel ‘t-ie vaen de kaent.

Ut traktement wier opgespaard,
in un spaarpot of port’monnee.
Bij de Diskohoek daor haolde
we un singel of un elpee.

Of mi de cassetterecorder,
de vingers aon de knoppen.
Um un liedje op te nemen,
liep ut baendje langs de koppen.

Mar daen praotte die dj
dwars dur ut plaotje hin.
Daen konde trug gaon spuulen.
Of dè ‘t-ie ut ’r um din.

We zongen alle liedjes
gewoon fonetisch mee.
Ge ken-de nie alle woorden.
Mar of dè ‘t-er dè toe dee?

We fietsten gewoon naor schôl
dur rèègen, snauw en weind.
En es ge eindeluk thuis waar:
‘Zedde naet gerèègend keind?’

De pubertèd van toen
waar un heel aender patroon.
Mar respect en klèèn geluk
dè waar toen heel gewoon.

Door Rinie van Haren