Kwet

Hij zit veur op ut benkske
en kik de tuin ´s rond.
Hij hèt nog nie gegèète
en hèt un dreuge mond.

Hij was flink aon ut zuuke
en hij wies mi zekerhèd:
ut jeske dè ‘t-ie kwet is
laag op ut voeteind vaen ut bed.

Hij hâ overal gekeken.
Aon de kapstok in de gang.
Aon de stoelen in de kamer,
al wies ie ut al lang.

Dè jeske dè ‘t ie zocht daor
dè waar daor nie te veine.
Mar hoe kon ut daen toch zomar
van ‘t eind vaen ‘t bed verdwijnen?

Ut makt ‘m toch wel warrig
want de twijfel die slee toe.
Hoe dè ‘t-ie prakizeert,
hij wit gewoon nie hoe.

Ok de hulp vaen d’n Antonius
die brocht zun jaes nie trug.
Nou zit ie op ut benkske
mit un gebogen rug.

Hij hèt echt overal gekeken.
En ut was toch wel heel raor.
Want effe wies ie nie mer
waor ‘t-ie naor aon ‘t zuuke waar.

Opins komme de traone.
Hoe kan ut toch bestaon?
Hij hèt de hele’n dag al
gewoon zun jeske aon.

Door Rinie van Haren