Straoturgel

In de winkelstraot vaen toen,
op de ronde keinderkoppen,
klonk ginderwijd muziek
en miense gingen stoppen.

Vaen ver klonk daen ut liedje
over Amsterdamse Grachten.
Het pierement dè draei-jde
terwijl de miste miense lachten.

De urgelmaen, hij dreai-jde
in rap tempo aon ut wiel.
Zunne pet die waar versleten,
net es zun donkerblauwe kiel.

Op ut ritme vaen un wals
daenste klèngeld in zun bèkske.
Zun voet die tikte op de maot,
mar hij bleef daor op z’n plèkske.

In ut bèkske vaen roodkoper
viel un dubbeltje mit un tik.
En opins kreeg toen d’n aermoej
efkes un blije blik.

De urgelman, hij knikte,
en ut dertke bleef toen staon.
Tot moeder aon d’r èrrum trok.
‘Kom, we motte gaon.’

De tulpen umgerolen
vur de klok van Arnemuiden.
Van de weind en van de zee.
En de zon scheen in ‘t zuiden.

Ut urgel brocht wer mooi vertier.
En wè centen vur de klank.
De zurge zijn vur efkes weg.
Umdè ‘t-er brood kum op de plank.

Door Rinie van Haren