Hedde gij dè ôk?

Soms lôp ik naor de keuken
en ik wit nie mer wurrum.
Of knijp ik in een tube
waor gin taendpasta mer uit kum.

Bij de supermarkt staoi-j ik
slim in de kortste rij.
Toch duurt die daen ut langste
daen wor-de echt nie blij.

En es m’n bôtterham ‘s oot
spontaan vil uit m’n heand,
daen vil ‘t-ie toch allicht
op de besmèèrde kaent.

Un usb-stick paest nie.
En toch al drie kèr geprobeerd.
En dè ding hèt mar twee kaenten.
Ik krèg ut nie geleerd.

Un mooi gedicht geschreven,
mar nie goed opgeslagen.
Dus opins ben-de ‘m kwèt
en ge herinnert nog mar vlagen.

Ik stapte uit d’n auto
en waar haostig bovendien.
Mar die natte hondendrol
die hâ’k dus nie gezien.

Es ik un plestiek zak
probeer um los te maken,
hè’k duk de verkeerde kaent
die mar nie los wil raken.

Dè zijn duk vaen die dingen
die gaon soms nie zô fijn.
Mar daen denk ik bij mun èèige:
ik zal d’n innigste nie zijn.

Door Rinie van Haren