Umdè ’t gewoon zo is

Al is ut zondagmèrge
toch zijn ze al vroeg op.
Piet is al naor de beeste
mit de pet op zunne kop.

En Mien is in de keuken.
Kreast un kruis onder ut brood.
Dan snij-jt ze alle sneeje
en ammaol èven groot.

En klokslag zeuve uren
hurt ze de achterdeur.
Piet die trekt zun klompen uit
en rûkt de koffiegeur.

Ze èète’n unne bôtterham
en daoluk naor de kerk.
En es ie strakke thuiskum,
subiet wèr aon ut werk.

Ut lèève op de boerderij
dè stee mar zelden stil.
De oogsten zijn pas goed
es onze God ut wil.

En alle zeuve dagen
die hebben un patroon.
Ut zurge vur de beeste
en ut leand zijn heel gewoon.

Mar de zondag ès vanouds
die zal iets aenders gaon.
Es de kerk en eander èète
op ut programma staon.

Es de taofel is gedekt
daen kum de grote pan.
En wor zondagse soep verdeild,
nou, wè smulle ze daorvaen.

Door Rinie van Haren