Zoveul es ge kun èète

Ik zaat lest in un restaurant
daor kunde onbeperkt
geduurig blijve èète.
Dè gee daen ongemerkt.

Es ge op de borden kikt
daen zie-de miense laoje.
Ut buffet dè is geopend.
Ze kunnen vaest gaon spaoje.

Ze èète of ze wèèkenlang
al niks hebben gekregen.
Ut gee d’r soms zô ruig aon toe.
Ik kan daor nie goed tegen.

Ik zie un enkeling schrokken.
Ik denk nie dè’k ’t gok.
Mar sommigen die èète hier,
un rèès tegen de klok.

Daorachter zit un kael
zunne bord flink vol te kwakke.
Hij knaauwt ’r mit zun open mond.
Ge kun ’m heure smakke.

Un vrouwke zit iets wijer op
en ruupt zonder te verkleuren.
‘Ik wit wel dè ut lekker is,
mar dè hoef ìk nie te heure.’

De boksriem gee un gètje trug
dan kan ut iets meer lij-je.
Zoveul èète es vaendaag
gebeurde in gin tij-je.

Ik sprèèk de goeie nie te nao
mar ik denk soms vaen de miste,
wè zijn toch sommige vaen hun
echt vaen die lompe biste.

Door Rinie van Haren