Da’s lang geleeje – deel 2

Al sinds de lèèg’re schôl
haj ik Frans vortaon gemist.
Tot ik ’m zomâr trof hier
op de stoep bij de bloemist.

Frans en ik, ze noemden ons
de bruurtkes van de straot.
We waren altèd samen
van smergus vroeg tot saovus laot.

We haolde – es ut lukte -
soms wel ’s streken uit.
We trokken soms aon bellen
en pèèrden d’r dan uit.

Mit un pvc-buis
en pijlen van papier
bliezen we ze dur de raomen
die stonde op ’ne kier.

Of soms mi snottebelle
die plukten we van un struik.
En blieze zo ver we konne
dur un raom of dur un luik.

Op dieje zaoterdagmiddig
toen ik Frans vur ’t urst wer zaag,
toen was er veul te praote,
we mochte mekaor wel graag.

We zochten un terras op
en praotte honderduit
over die tèd van vroeger
es schôljong en schavuit.

Ut wier ’ne mooie middig
en we hebben nou sindsdien
elke maond contact vort.
Um mekaor wèr duk te zien.

Door Rinie van Haren