Uit mekaor

Alles is allang gezèèd
en ôk al duk genoeg.
Ut knetterde soms ès ie
wer thuiskwaam uit de kroeg.

Verwijten die ze makten
die gingen heen en weer.
Es hij dan gedronken hâ
dan ging ie flink tekeer.

Ut ging van kwaod tot erger
dan ging zij mar naor bed.
En hij ging kwaod ut huis uit.
Zij din un schietgebed.

En heel vroeg in de mèrge
kwaam hij zuutjes binnen.
De booshèd was gezakt,
hij was nou wèr bij zinnen.

Samen aon ‘t ontbijt,
d’r wier nie veul gezèèd.
Hij von al dè de ruzie
nou wel was bijgelèèd.

Zij docht bij al die keren:
D’n emmer is nou vol.
Mar um de deur te sluiten
dè was toch nog te dol.

Ut duurde mar twee dagen
toen botste ‘n ut opnij.
Vur heur was ut toen helder.
De relatie was vurbij.

Ze pakte al d’r spullen.
Waornao ze hum verliet.
Ze hoopt nou op un eind
aon die jaoren van verdriet.

Door Rinie van Haren