Nij volk

Vandaag gee di’ gedichtje
over un heel mooi volk.
Ze zijn nog nie zô groot,
soms nie grôter es ’ne wolk.

Ze zijn op hullie lèèftèd
de tèd al heel goed bij.
Hun wil is ijzersterk,
dè zeg ik ’r vaest bij.

Soms gaon ze op ontdekking,
dan zien ze wèr iets nijs.
Ze leren alle kleuren,
van gruun en paars en grijs.

Ok leren ze al tellen,
mar lang nog nie tot tien.
En hullie hebben ammaol
van de wèèreld niks gezien.

Di volk dè het es vurdeel
- ja dè is un heel mooi punt dè ge hullie zonder moeite
achter de tuinport haauwe kunt.

Es ze fijn gaon speule
in hun èèige fantasie,
dan kunde meegenieten
es ge die keinder zie.

Tot aon de lèègere schôl
blijven ze mooi bij huis.
En is er alle dage
veul lèève bij oe thuis.

Geniet van die momenten
die onbetaolbaar zijn.
Want let goed op mun woorden:
Ze blijve nie lang klein.

Door Rinie van Haren