Ooggetuigen

De urste oorlogsjaore
tussen de Maos en Waol
bleven naovenand nog rustig.
Ondanks dreigende oorlogstaol.

Ut dagelukse lèève
ha ’t er weinig van te lij-je.
Soms zaag-de dur de straote
unne Duitse wagen rij-je.

Pas in ut derde jaor
toen fabriekslui gingen staken,
wies de wreedhèd vaen d’n Duitser
ôk de minse hier te raken.

Tien man uit de fabrieken
wiere gearresteerd.
En vijf gingen naor Arnhem.
Zijn daor gefusilleerd.

In de laotste oorlogsweinter
ging ut toch nog himmaol fout,
in un donk’re oktobernacht.
Ut waar behoorluk koud.

Meer dan vèrtig huizen
wiere in breand gezet.
Wel zijn toen alle miense
op tèd van ’t vuur gered.

De angst die was toen groot
vur de V1’s en de granaten.
In de onschuld van de maatschappij
sloeg die munitie diepe gaten.

Nog elluk jaor herdenken we
hen die hier umkwamen.
We staon stil mi veul respect
bij alle eenendertig namen.

Door Rinie van Haren