Kattekwaod

Al heel vroeg op de lèèg’re schôl
zocht ie naor de rèndjes.
Alles doen wè echt nie mocht.
Soms vocht ie mi zun hèndjes.

De meester van de derde kleas
die hâ al in de gaote:
Mi die bliksemse schavuit
viel nie echt te praote.

In de rij vur hum zaten
twee meskes mi lang haor.
Hij knupte bij die startjes
stiekem aon mekaor.

Onder de bril van de wc
plekte hij cellophaon.
Degeen die dan nao hum ging,
kwaam d’r kletsnat wer vandaon.

Ut kattekwaod droop d’r vanaf.
Hij was vroeg vogelvrij.
Ging d’r ’s un rût kepot,
was hij d’r alted bij.

Hij ging ’s vûrtke stoken.
Stokte un berm in de breand.
‘t Ging es un lopend vûrtke,
en liep flink uit de heand.

In zun lèève was d’r één
waorvur hij alles dee.
Zun oma naam ut vur ’m op.
Daor trof ie ut mar mee.

Hâ ’t-ie wer wè uitgehaold,
dan ruup oma heel gemeind:
‘Laot dè jong zun gang toch gaon.
Ut is nog mar un keind.’

Door Rinie van Haren