Herfst
Column Dichterbij’t Is donker es ik opstaoi.
Ut miezert buitenshuis.
De kamer is nog koud.
Ik loop naor ut fornuis.
De koffiepot die pruttelt.
De geur van verse leut.
Un bietje blef ’t-er over,
dè giet ik dur de geut.
Un botterham mi pasta
is alles vur ’t ontbijt.
Ik hoef nou nie te haoste
want ik hè alle tijd.
Ik kik ’s dur ut raom
naor die troosteloze tuin.
Ut greas lig vol mi blad.
De rozen hangen schuin.
Waor zijn die mooie kleuren
van giester in de zon?
De herfst in al zun weelde,
tot aon de horizon?
Toen leek de boom van goud,
en glinsterde d’n daauw.
Un ragfijn web van draod
hing aon ut bijgebouw.
Nou is de locht mar grijs
en blef ik liever binnen.
Ik gaoi vur wè vermaak
vast nog wel iets verzinnen.
De herfst hèt dizze wèèk
nou immaol twee gezichten.
Tis jammer dè vandaag
de zon vur de rèègen zwichtte.
Door Rinie van Haren
