D’n bekker

De knecht hielp snaachts mi bakke
en saoterdaags was ie vrij.
D’n bekker ging zun ronde duun
es ie klaor waar in de bakkerij.

Hij kende al zun kleante
en zurgde op zun tèd
te zijn op die adressen
waor de koffie wier gezet.

Hij hiel wel van un geintje
hâ vur iedereen wè praot.
Hij groette, liep te lachen.
D’n bekker waar in de straot.

Mar bij Mina’s waar d’n bekker
ut liefste mar heel gaauw vurbij.
Want die zaat duk vol mi roddels
en d’r was veul onzin bij.

Wies alles van uneander
en praotte duk vean scheand.
Es ge heur geleuve moes
waar ’t-er alted wel wè aon de heand.

‘Zeg bekker’, zee ze lest.
‘Ik mot oe iets vertellen.
Es gij van de bakkerij vertrekt,
kreg oew vrouw alted bezoek.

‘Unne miens kum op de fiets
gee naor binnen in ut huis van jou.’
Mar d’n bekker wies wel bèter.
Dè waar de vaoder van zun vrouw.

Van zun antwoord hâ ze nie terug.
Hij zette heur flink te kakken.
Hij zee: ‘Es d’n oven mar lèèg is,
e’k èèigus wil gaon bakken.’

Door Rinie van Haren