Keind van de polder

De gruune weidse polders
umhèèind dur prikkeldraod,
durkliefd dur lange sloten,
daor ligt mijn lèèfklimaot.

Ut vers gemèaide wèileand,
bergt greas in lange baonen.
De sloot die ut domein is
van twee verliefde zwaonen.

Un hond die efkes volop blaft.
in de lucht wè vliegtuigstrepen.
De rust, de sfeer, de polderpracht
die zijn hier inbegrepen.

De hoge peppelbomen
rondum de boerenèrven.
Un haos die heel behoedzaom
dur de akkers lup te zwerven.

Un tractor mit un giertank
dreait ginderwijd naor rechts.
Ut zal wel die van Huub zijn.
Zo nie, dan van z’n knechts.

Es dè geluid wer is verstomd
hur-de nog slechts de weind.
En vuulde vlot de wermte
van de zon die volop schijnt.

Ut is un stukske paradijs
mar ge mot ut willen zien.
Mar misschien is te èèige,
te gewoon vort bovendien.

Ut is un vredig schouwspel
De tèd lèkt stil te staon.
Es ge hier wônt wilde echt nie
ergus eanders hinne gaon.

Door Rinie van Haren