De jaoren zestig

Ik waar nog mar un menneke
mar ik wit ut nog heel goed.
Van de kolen in de kachel
en van die stof en al dè roet.

Midden in de kamer
wier die kachel opgestokt.
totdè de kolen gloeiden
en dè goedje lekker blaokt.

Op de taofel laag un kleedje.
Daorop un èasbak en un vaas.
Daorin stonde plastic bloemen
Ze leken veul op freesia’s.

Op de zwartwit tilleviesie
zagen we Ons Durp mit Mies.
In het gefineerd dressoir
stond ut zondagse servies.

De aonrecht in de keuken
die waar van grijs graniet.
Daoronder in de kèasjes
stonde pannen en ‘t vergiet.

Op alle houten schappen
van de hoge keukenkeast
daor lagen vellen keaspapier
aon wè punaises veast.

In de koffiemeulen wiere
de koffiebônne gemaole.
En un lèèpelke Buisman
die moes de smaak ophaolen.

Ut zijn zomar wè gedachten
en die duun me echt wel deugd.
Het zijn herinneringen
aon un lang vergèète jeugd.

Door Rinie van Haren