Hondenpoep

Ik liep in gedachte
over un breed trottoir.
en hâ gin vemoeden
van un lichtbruin gevaar.

Bij elke voetstap
kwaam ik dichterbij.
Daor laag wè te glimmen:
van die lichtbruine brij.

Mi mun volle gewicht
stap ik zo in die drol.
En zaat heel mun schoenzool
mi die smurrie zô vol.

Ut is nie te geleuve.
Want wie laot nou die poep
hier zo achteloos liggen
in de straot op de stoep?

Dè ‘tie troep hier zo ligt
dè ligt nie aon d’n hond.
Mar zun baasje die hier
zo liet liggen die stront.

Die hond hâ behoefte
um zun behoefte te doen.
Mar nou zit heel dè goedje
hier onder mun schoen.

Ut wor tèd dè zun baasje
zun plicht nie verzuimt.
En vortaon van zun hond
die werpselen ruimt.

En dan hou ik vortaon
mun schoenen vort schoon.
Want um daor in te trappen
is strontvervèèlend, gewoon.

Door Rinie van Haren