Weasmesjien

Hij zuukt in alle keasten
naor un schônne overall.
Hij wit nao al dè zuuke
dè ‘t-ie die nie veine zal.

Naost ut weasmesjien
daor ligt un bèrrug weas.
Gin wonder dè ‘t-er niks
te veine is in de keast.

‘Ja ik weet ut, die weas
dè is te hoog opgelopen.
Mar van ut weasmesjien
kan de deur nie mer open.

Ik hè vandaag gebeld.
Mèrge kum wer die monteur.
Dan kan die ‘s goed kijken
naor ‘t mesjien en naor die deur.’

Mar ut war nou al d’n derde ker
dè ‘t er iets waar mit ‘t mesjien.
Es dè ding nou vort te oud waar
hâ die monteur dè toch gezien?

Toen ie op d’n eandere dag
wer thuiskwaam op zun fiets.
Zaag ie dè d’n auto weg waar
en hij vermoedde toen al iets.

Toe ie dur ut huis liep
was ‘t er veul verdwenen.
Heur keast waar himmaol lèèg.
Ze naam gewoon de benen.

Hij kreeg ‘t in de gaten:
ze is ‘t-er echt vandeur.
Mi de Noorderzon vertrokken
samen mit die nep-monteur.

Door Rinie van Haren