Gin buit

Un jong is bij ut stèèlen
dur de eigenaar betrapt.
Nou zit ie in un cel,
umdè ‘t-ie wèr ‘s hèt gegapt.

Zun vaoder schreft un brief
gericht aon zunne zoon.
Al is ut soms un dief
en ginne heilige’n boon.

‘Zoon, ut wèrken op ‘t leand
mô’k di jaor laoten zitten.
Mun rug lit ut nie toe
um de grond nog um te spitten.

Di jaor dan mar gin erpels
en gruuntes uit d’n hof.
Ik wacht wel tot dè gij
wer thuiskomt mi verlof.’

Zun zoon die schreef toen trug:
‘Ge kunt bèèter nie gaon spitten.
Ik hè liever dè de buit
onder de grond zal blijven zitten.’

De pliesie kwaam ik actie,
dur ut lèèze van de brief.
Ze groeven bij zun vaoder
vur de buit van diejen dief.

Mar d’r wier toch niks gevonden
al was de tuin heel umgespit.
De pliesie wies toen zeker
dè de buit daor echt nie zit.

De zoon schreef aon zun vaoder:
‘Misschien vein-de ut wel raor,
mar dankzij onze pliesie
is oew tuin toch zommerklaor.’

Door Rinie van Haren