Sporen van liefde

Ze waar nog nie idder
zo ziek gewist es nou.
De chemokuur die zurgde
dè ze dukker slaope wou.

Hij hielp zun zieke vrouwke
mi alles wè ‘t-ie kon
Alted was ie aon d’r zij
ôk al wies-ie dè zij di nie won.

Ze hâ nog mar inne grote wens
en al waar dè heel riskant,
ze zû zo gèèr nog inne keer
gaon wandelen op ut strand.

Ut geluid van de golven heuren
en ut ruisen van de zee.
Dus ze boekten un huske
en hij naam heur toen mee.

En wè hèt ze genoten.
Al was daornao ut bed heur straf.
Dizze mooie herinnering
naam niemand heur mer af.

Ze keek dur ut raom naor buiten
en keek toen es achterum.
‘Ik zie mar één spoor in ut zeand.
Gij waar ‘t-er nie. Wurrum?

Gij hâ mijn toch beloofd
d’r steeds vur mijn te zijn?
Ik kon haost nie mer lopen
en ik ha toen zô veul pijn.’

Hij zee: ‘Ik waar toen ok bij jou,
en ik heb oe heure klage.
D’r is mar één spoor in ut zeand,
umdé’k oe heb gedragen.

Door Rinie van Haren