Vekeansie

Ze zijn in heel d’r lèève
noot ‘s d’r op uit gewist.
Mi vekeansie altèd thuis.
‘We hebbe himmaol niks gemist.’

Mar un hele goeie kennis
hâ zun vrouw ‘s vurgesteld:
‘Gao toch mee vur un paor daag.
Parijs is mooi, ge staot versteld.’

Zij wô toch wel gèère mee.
Hij wies zeker: Ik blèf thuis.’
Daor ginge die twee dan mi de bus.
En hij bleef peasen op ut huis.

Dur ut huis hèèn hinge briefkes.
Maondag mot de weas gedaon.
Un klèèn scheutje uit de fles,
zet ‘m mar op 60 graoje aon.

‘s Middigs ging ie un eind fietse.
Kwaam langs ut benske aon d’n dijk.
Makte hier en daor un praotje.
Vuulde zich de koning te rijk.

Saovunds viet-ie unne’n borrel,
ging nie al te vroeg naor bed.
Smèrgens kon-ie blijve liggen.
Hâ de wekker nie gezet.

‘Gif de plèntjes buiten waoter.
Mak de geraniums nie te nat.’
Zo, dè briefke hâ ‘t-ie
ok wer afgewerkt gehad.

Smiddigs kwame kammeraoi-je
um te karten mi mekaor.
Was ut mar vekeansie
in heel de zommer van di jaor.

Door Rinie van Haren