Ut schuurtke van ons opa

Un eind achter ut huis
vlakbij de kiepenwèi-j
daor ston un houten schuurtke
dè volstond mi veul grèi-j.

Ut dak dè waar van aesbest,
ut hout waar gruun gebeitst.
En bezij-je zaat un rûmke
daordurhèn keekte ut wijdst.

Ut schurtke waar nie hoog
Bij ut durtke moes-te bukken.
Opa liep er rechtop dur,
mar dè ging mijn echt nie lukken.

Hij was wel heel wè mans
al was ie nie zô lang.
Hij timmerde es un vakman
en was gèèr aon de gang.

In ut schuurtke van ons opa
hing ut geridschap aon de wand
Ge kon ut nie bedenke
of ut was ‘r naovenant.

In ut midden ston un werkbank
en un afvalton aon ‘t begin
en daor ging eind van de wèèk
de vlam d’r buiten in.

D’n blaok die uit die ton kwaam
die was ie wel gewend
want de miense hebben opa
alleen mi zun sigaar gekend.

Hij mocht nie binnen roken
mar in zun schuurtke wel vur tien.
Al kon-de dur d’n blaok
ons opa haost nie mer zien.

Door Rinie van Haren