Rinie van Haren.
Rinie van Haren. Foto: John van Gelder

Vlak nao d’n oorlog

Column Dichterbij

Het lèève op de boerderij
dè gee gewoon zun gang.
De boer werkt op zun leanderij
zun dagen die zijn lang.

De grond die is ‘r vruchtbaar.
De oogsten mistal goed.
De pleantjes zijn al zichtbaar.
D’r is mais in overvloed.

De boerin zurgt vur ut vee
Vur de koeien en de kiepen.
Ze wit ‘r heel goed raod mee,
Tis echt un hardwerkend type.

Ok ut huis is goed op orde.
Tis d’r schôn en opgeruimd.
De kumkes en de borden
zijn keurig afgeschuimd.

Lest stopte d’r un waogen.
Unne miens die stapte uit.
Hij belde um te vraogen
of ze tèd hâ vur nij geluid.

Hij brocht stofzuigers aon de man
en wilde wel ‘s dimonstreren
hoe goed zo’n ding wel zuigen kan.
En wè ‘t-ie kon presteren.

‘Ik gooi hier uw tapijt
vol mi krummels en mi rotzooi.
Maak je geen zorgen meid,
ik maak alles weer heel mooi.’

‘Alles wat er nog blijft liggen
dat lik ik op van het tapijt.’
‘Nou gao dan mar op de kniejes,
want hier is gin elektriciteit.’

Door Rinie van Haren