Een kijkje in de platenkast van Reinier Jansen: Sarà perche ti amo

Hij groeide onder andere op in Utrecht en Culemborg en kwam 11 jaar geleden in Maas en Waal terecht. Velen in onze regio kennen hem als fotograaf. Deze keer staat hij niet achter de camera, maar voor de spreekwoordelijke microfoon.

Zijn eerste muzikale herinneringen voeren Reinier terug naar zijn jeugdjaren. Zijn moeder was ‘helemaal gek’ van muziek en draaide het de hele dag. Onder andere Mud, maar ook Glenn Miller en James Last: ‘Ik kan de lp “Trumpet À Gogo” letterlijk helemaal dromen.’ Ze weet het zelfs voor elkaar te krijgen om zijn haar te knippen en kleuren zoals Limahl, de zanger van tienerpopgroep Kajagoogoo.

Reinier herinnert zich dat hij thuis een platenspeler had. Zijn eerste singletje moet ‘Hip Hap Hop’ van Spargo zijn geweest. Daarnaast had hij ook onder andere Vitesse en Het Goede Doel in de kast staan. Een paar leden van die laatste groep woonden bij hem in de straat, waar ze vaak samen aan het voetballen waren. In latere jaren werd hij regelmatig gevraagd om met hen mee te gaan als roadie. Ooit stond hij zelfs met ze in de Kuip tijdens een groot Los Vast-concert. Reinier mocht toen het drumstel uittesten en even lekker rammen voor een vol stadion. ‘Er waren zelfs nog zeven mensen die voor mij klapten’, herinnert hij zich.

Zijn muzikale smaak stuitert diverse kanten op. Tom Jones, Neil Diamond, 3JS, Bocelli, Gloria Estefan, Prince (die hij live heeft gezien) en dankzij zijn vrouw Anneke heeft hij ook leren luisteren naar Volbeat, Navarone en De Staat. De titel van een oude Ricchi e Poveri-hit ontsnapt hem. ‘Dat nummer doet me denken aan een mooie vakantie op een camping aan het Gardameer.’ Een zoektocht van Anneke brengt de oplossing: ‘Sarà perche ti amo’.

Reinier had in vroegere jaren een kleine muziekcollectie. Bij een brand is echter alles verloren gegaan. Enkele cd’s liggen nog in de auto, waarmee hij trots op de foto gaat. Omdat hij niet goed tegen stilte kan, heeft hij bijna altijd Spotify aanstaan. Daar heeft hij verschillende eigen lijsten, maar ook één voor samen, waarbij de muziek dan al gauw wegdrijft naar ‘lekker hard’.

Door René den Biesen