Voetbaltoppers van toen: Zeventig jaar lid van Victoria

Hij werd in Afferden geboren aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, recht tegenover het voetbalveld op de Ringelenberg. Jeugdvoetbal bestond in die jaren nog niet. Hij was 15 jaar oud toen hij bij de A-junioren aan de slag kon. In die jaren moesten de spelers nog thuis omkleden voor de wedstrijd, de tegenstanders deden dat bij Café de Spar. Omgekleed en wel moesten zij op hun voetbalschoenen nog een eindje lopen naar het voetbalveld en na afloop konden ze zich wassen in een bak met water. Sjaak Geurts vertelt het ene mooie verhaal na het andere over zijn voetbaltijd.

Sjaak speelde aan de rechterkant, half of back. ‘Meestal kwamen ze me drie keer tegen.’ Opvallend is dat hij ondanks zijn tomeloze inzet slechts één keer in zijn carrière een gele kaart heeft ontvangen. Deze kaart kreeg hij ‘voor het terugschoppen van een bal’. Tegen het einde van diezelfde wedstrijd kwam hij ongelukkig terecht en brak hij zijn pols. ‘De scheidsrechter liet me een tijdje liggen voordat hij polshoogte kwam nemen’, geeft hij lachend aan.

Als hoogtepunt in zijn voetballoopbaan noemt hij het kampioenschap in het seizoen 1963-1964, in de vierde klasse van de KNVB. Ze werden kampioen op de velden van Hatert. De feestvreugde was zo groot dat het team op weg naar huis nog een korte tussenstop maakte bij Café Jan Tromp in Winssen.

Zijn hele voetballeven speelt zich in eigen dorp af. Sjaak heeft 38 jaren de clubkleuren verdedigd, zowel in het eerste en in zijn laatste jaren in de lagere elftallen. ‘En vergeet niet te noemen dat ik ook nog tien jaar in de zaal bij Van den Berk heb gespeeld!’ 

In augustus 1988 liep hij een knieblessure op en dat betekende het einde van zijn actieve voetballeven, maar de club zit nog steeds in zijn hart. Op vrijdagen maakt hij al jaren de kleedkamers schoon en als het enigszins kan gaat hij samen met zijn vrouw Dorien iedere zondag thuis nog naar het eerste elftal kijken. ‘Het kan dan nog wel eens gebeuren dat we, zoals vroeger, net voor Studio Sport thuis zijn.’

Door René den Biesen