Voetbaltoppers van toen: ‘Goooo Sjakie!!!’

We gaan aan tafel met de SCD-aanvaller van weleer. Hij werd geboren op de eerste dag van december 1955 en stapte zestien jaar later als jong talent over van de B-junioren naar het eerste elftal van de club uit Deest, die toen in de vierde klasse speelde.

Sjaak speelde in zijn eerste jaren rechtsbuiten en was razendsnel. Zijn sprints langs de zijlijn werden meestal begeleid door rechtsback ‘Ukkie’ van Wijk, die dan de fameuze kreet ‘Goooo Sjakie!!!’ over het veld liet schallen. Sjaak speelde meer dan vierhonderd wedstrijden in het eerste, waarvan ook nog een deel als middenvelder en aanvoerder. Op zijn 33ste moest hij noodgedwongen stoppen, vanwege een ernstige kruisbandblessure. Meer dan negen maanden duurde het herstel. Als gevolg zat het voetballen er drie jaar lang niet meer in. Toen hij 37 jaar oud was, speelde Sjaak nog enkele jaren in het vierde. Sporten of een stukje rennen gaan tegenwoordig ook niet meer - het vele sporten en de blessure hebben hun tol geëist.

Desalniettemin kijkt Sjaak zonder zure blik terug op zijn voetbaltijd, zoals toen hij samen met zijn broers Hans en Thijs in het eerste speelde. Vierde broer Sjef was vaste supporter. Samen met ‘ons vat en Ome Grad’ stond hij langs de kant. Er waren wel eens momenten dat één van dit trio het niet eens was met de leidsman. ‘Gevolg was dan dat er een van de drie wel eens over dun draod hèn sprong.’

Sjaak vertelt zijn verhalen aan de hand van een fotoboek. Hoogtepunten en dieptepunten trekken voorbij, maar ook markante gebeurtenissen. Twee keer worden ze in zijn tijd kampioen; er volgen ook enkele degradaties. ‘Met tranen in de ogen zaten we dan allemaal in de kantine.’ Hij herinnert zich ook nog een wedstrijd tegen Noviomagum. Daarin speelde een immens grote speler, die was getooid met een dikke snor. ‘Die man was zo sterk die schupte oe helemaol kapot.’ De jaren zeventig - ‘toen hak nog lang heur’ - tot en met het midden van de jaren tachtig, was volgens Sjaak de mooiste tijd. In het elftal speelden veel leeftijdsgenoten. Alle spelersvrouwen waren uit en thuis altijd aanwezig, en in die jaren trouwde bijna het hele elftal. ‘Het was altijd feest. Een prachtige tijd om op terug te kijken.’

Door René den Biesen