Meer dan veertig jaar voetballer

Geert Derks werd geboren in 1951 in Batenburg. Op drie jaar na, waarin hij wachtend op een huis een tijdje noodgedwongen in Ravenstein verbleef, heeft hij zijn hele leven in het stadje aan de Maas gewoond.

Toen Geert Derks op zijn veertiende debuteerde in het eerste elftal van Batavia werd er nog met een leren bal met veter gespeeld. Hij herinnert zich een uitwedstrijd tegen Beuningse Boys, dat kampioen kon worden. Er was een grote mensenmassa langs de lijn en de fanfare stond klaar. Batavia won echter de wedstrijd, de muzikanten konden hun instrumenten weer inpakken.

Thuiswedstrijden speelde de ploeg op een veld aan de Maas. Doordeweeks liepen er schapen op het veld, die er zaterdag nog afgehaald moesten worden, inclusief hun keutels. De spelers kleedden zich vooraf thuis om en na afloop werd bij het plaatselijke café het ergste zweet bij een handpomp afgespoeld.

De veerstoep lag ongeveer 50 centimeter van de lijn en het publiek stond letterlijk bovenop het veld. In een wedstrijd tegen Lienden had de spits van de bezoekers de winnende bal op zijn voet. De keeper werd gepasseerd, maar de bal verdween niet in het doel. Een toeschouwer langs het doel stak zijn rechtervoet uit en blokkeerde het schot. Het schijnt dat deze supporter die dag een wereldrecord hardlopen heeft gevestigd. Spelers en begeleiders van Lienden maakten dat de supporter van de thuisclub moest rennen voor zijn leven.

Meer dan twintig jaar speelde Geert in het 1ste elftal. Altijd met nummer 9 op de rug. Enkele malen werd hij uitgenodigd voor het Maas en Waalse elftal, waarin hij speelde met Gerrie Gerrits, Hennie Timisela en doelman Hans Croonen. Prachtig was dat. In 1968 werden ze kampioen. Fantastisch, het dorp stond op zijn kop. Hij speelde nog enkele jaren in het 2e en 3e elftal, waarna hij in het midden van de jaren tachtig afscheid nam.

Geert was daarna nog enkele jaren bestuurslid en acht jaar lang voorzitter. Naast de vele sportieve hoogtepunten die hij zelf mee mocht maken, was ook het feit dat zijn zoon Youri het 1ste elftal wist te halen voor hem een absoluut hoogtepunt. Apetrots stond hij langs het veld te genieten.

Door René den Biesen