Geluk

De koperen ploert hangt al dagen boven het land. Maas en Waal zucht, puffend onder het Nationaal Hitteplan. Zelfs de koeien zoeken de schaduw op. Maar juist in mei-juni trekken honderden mensen jaarlijks de wandelschoenen aan. Niet voor een verre trektocht, maar gewoon voor de Avondvierdaagse.

In Druten, Alphen, Dreumel en Beneden-Leeuwen zit ’t er al op. In Wamel vreesde men kinderen met te rode wangen, verhitte ouders met jerrycans met water, en stevig stempelende vrijwilligers met een humeur dat mogelijk niet meer zo hittebestendig zou zijn. Daar stelde men de Avond3Daagse uit naar 16-17-18 september.

Onlangs keek de Britse krant The Guardian met enige verbazing naar die typisch Nederlandse traditie. De vraag was even simpel als verrassend: zouden Nederlandse kinderen misschien zo gelukkig zijn dóór de Avondvierdaagse? Zo eenvoudig zal het niet zijn. Maar helemaal uit de lucht gegrepen is het ook niet. Bewegen maakt blij, zeggen de geleerden. Buiten zijn doet goed. Samen iets ondernemen nog meer. En ergens wacht aan het einde van de rit die felbegeerde medaille.

Misschien zit het geluk juist in die kleine dingen. In het geklets onderweg. In de klasgenoot die toch nog even doorloopt. In de vrijwilliger die een stempel zet alsof het een koninklijke onderscheiding betreft. In het gevoel van: ik heb het gehaald.

Natuurlijk wordt er ook gemopperd. Zijn er blaren. En wil er halverwege altijd iemand naar huis. Maar wonderlijk genoeg loopt de stoet toch verder. Misschien oefenen kinderen tijdens die paar avonden wel iets wat later van pas komt: samen op pad gaan, volhouden en ontdekken dat moe zijn niet hetzelfde is als ongelukkig zijn. En terwijl de hitte boven het Veelstromenland blijft trillen, zetten de wandelaars hun volgende stap. En wie weet hebben die Britten toch een beetje gelijk. In Maas en Waal wandelen we niet alleen voor een medaille. Stiekem wandelen we misschien ook een stukje geluk tegemoet. U kunt nog meedoen, in Wamel. In september.

Door Peter Fontijn