Dwaolen

Ik liep lest rond achter de kerk
langs al die graauwe graven.
Al lèèzend op elk stenen graf
vaen wie d’r is begraven.

Ut viel meteen al duid’luk op.
Hier liggen ammaol goeie.
Die hebben in hun aards bestaon
veul miense kunnen boeien.

Tis niks daen lof op elke steen
ut barst vaen deugdzaamhèd.
Mar hebben deze miense daen
altèd netjes opgelet?

Ut is nie echt waarschijnlijk toch?
Un foutloos aards bestaon.
Un misstap ligt duk op de loer
ge laot oe soms toch gaon.

Ut wor oe vaest vergeve daen.
Es gij bent heengegaon.
Dus zal d’r op oew grafsteen slechts
alleen ut goeie staon.

Waor ligge daen de miense die
de grenzen overgingen?
Die gingen stèèle of mislèèi-je
of meer nog vaen die dingen?

Kregen die un blanco steen
of zijn ze nie begraven?
Meuge ze nie rusten hier
tussen al die braven?

Die op di kerkhof rusten hier
hâ’n un beschaafd bestaon.
Mar of ze ammaol smetteloos zijn
daor twijfel ik soms aon.

Door Rinie van Haren