De pitterolieboer

Hij het in heel zun lèève
noot iets vur niks gehad.
Het ‘r hard vur motte werke.
Niks kwaam vaenèègus op zun pad.

Mar hij liep noot te klagen
en zaag ut es zun plicht
um langs de deuren te gaon venten
en gin deur bleef vur ‘m dicht.

En zeker in de weinterdaag
was pitterolie altèd nodig
Bij vorst daen was de kachel
toch grif nie overbodig.

Zunne boks vaen corduroy
die waar himmaol durdrenkt
vaen de vette pitterolie
of wè gij d’r vaen denkt.

Onderwèges kreeg ie koffie
bij ome Bert en tante Sjaon.
Es ie in hun straot moes zijn
dan gon’k ie alted efkes aon.

Ut was gewoon un ritueel,
un maotje olie in de haend
en achterum naor binnen
mi de Gelderlaender kraent.

Vaen d’n opgegoten koffie
kwaam d’n damp tigge de bril.
‘Nou kan’k verdorie nie zien
wè’k nou eig’luk zegge wil.’

Ut Vèèrhuis aon d’n dijk
was zun leste adres
Daen was ie pas in d’n olie
en kreeg zun dorst un les.

Door Rinie van Haren