Zonnestraole

Ik zaag de zonnestraole
altèd es ut licht vaen lèève
Mar vandaag mo’k bekennen,
zit ik er toch gruuw’lijk nèève.

Want dur un bovenlichtje
schijnt net de zon naor binnen
es de plechtige’n dienst vaen jouw
crematie gee beginnen.

Wè duut die zonnestraol nou hier?
Gin plats vur lèèvenslicht.
Want gij zèt ons ontvallen.
Ge dee oew ogen dicht.

Vandaag is ut un dag
die grijs is van de mist.
Ik denk dus dè de zon
zun èèige het vergist.

De straole vaen de zon
die gaven mijn duk kracht.
Ut zonlicht zurgde altèd
dè’k rondliep mit un lach.

Vandaag is dè wel eanders
ut afscheid vaen un vriend.
Unne miens die zonder twijfel
veul meer jaore hâ verdiend.

Toch – es ik nog ‘s naodenk is die zonnestraol misschien
un teken vaen de vriendschap.
Zo hâ’k ut nie gezien.

Dè gij die zonnestraol
naor beneeje het gestuurd.
Es teken van de vriendschap
die nou vort èèuwig duurt.

Door Rinie van Haren