Wie zorgt voor het verleden? (1)

Monumenten zijn geen decorstukken, maar hoofdstukken uit het verhaal van onze dorpen. Wat gebeurt er als een eigenaar het boek dicht laat slaan? In Druten wacht dankzij wethouder Willy Brink - stevig aangespoord door monumentenhoeder Jan Reijnen van Bond Heemschut - een andere wind. De gemeente laat een nulmeting uitvoeren bij alle monumenten en kijkt extra scherp naar drie zorgenkinderen: het geboortehuis van schilder Antoon van Welie in Afferden, boerderij Kweekhoven in Horssen en Kattenburg 24 in Druten.

Wie vanaf de Markt de Kattenburg inloopt, ziet dat laatste pand meteen: de villa met garagebedrijf Van Woezik, sinds 1931 in de familie. Afbladderend stucwerk, een dak dat met kunstgrepen bijeen wordt gehouden. Het gebouw lijkt zijn schouders op te halen: ‘laat maar’. Toch spreken kenners van een bijzondere negentiende-eeuwse villa, met trapeziumvormige kap, kroonlijst op sierconsoles, hardstenen stoep, houten balkon en gietijzeren balustrade. Het huis werd gebouwd door Carolina Nolet-Dericks, moeder van wijnkoper Anthony Nolet, die hier met het gezin woonde voordat de Nolets hun blik naar Nijmegen richtten.

Op de hoek van de Graafseweg en de Arend Noorduijnstraat verrees daar rond 1900 een nieuwe villa met wijnpakhuis, ontworpen door architect Joseph Cuypers, zoon van de bekende kerkenbouwer Pierre Cuypers. In de zijgevel liet Nolet een kleurrijk tegeltableau aanbrengen met de stadswapens van Nijmegen en Bordeaux, een keramische reclamezuil voor zijn wijnen.

Ook daar sloeg de tijd uiteindelijk toe: verf bladderde, tegels verdwenen, het tableau raakte zijn glans kwijt. In 2024 kwam de ommekeer. Op initiatief van de gemeente Nijmegen liet de huidige eigenaar het tableau restaureren. Nieuwe tegels werden ambachtelijk gebakken, bestaande exemplaren hersteld en opnieuw beschilderd. Het resultaat straalt nu weer aan Graafseweg: verleden en heden in één gevel gevangen. Als het in Nijmegen kan, waarom dan niet in Druten? Het Noletpand aan de Kattenburg 24 hoeft geen lelijk eendje te blijven. Laten we hopen dat ook hier de historie wordt opengeslagen, voordat het boek voorgoed dichtvalt.

Door Peter Fontijn