Ut waoter kum (2)

De sterke stromen waoter
raosden mi veul kabaol
over wèi-jlaend en dur straoten
in ut Leand van Maos en Waol.

Houten schuren krakten
en zakten in mekaor.
Kadavers dreven mee,
overal dreigde gevaor.

Mi bôtjes wiere miense
gered vanaf de daken.
Un baby wier vurzichtig
gedragen in un laken.

En oma dors haost nie
mar d’r viel toch niks te kiezen.
Ze moest via de dakgeut,
volgde angstig de adviezen.

Toen ôk nog de vier keinder
gewikkeld in un dèèke.
Toen één van hun haost uitglee
begonne ze te schrèèke.

Toen ze in ut bôtje zaten
roeiden ze snel naor d’n dijk.
Van daor gingen ze naor Tiel
mi honderden zo tegelijk.

Ut duurde heel wè jaoren
vur de schaoj iets was hersteld.
De verhaole van de waotersnood
worre nou nog steeds verteld.

Na honderd jaoren staon we
bij die waotersnood wer stil.
En hopen dè de dijken
ut waoter tegenhil.

Door Rinie van Haren