Ut waoter kum

Ut was in zesentwintig.
De Maos die bleef mar stijgen
De dijk die was durweekt.
Un durbroak ston te dreigen.

Klotsend tigge de natte’n dijk,
sterk es un dwingend lot
sloeg toen van oud op nij
uiteindelijk d’n dijk kapot.

D’n diek is deurgebroke.
Zo klonk ut in de kerk.
Ut was toch nie te geleuve?
Was di nou ôk Gods werk?

Ut waoter kwaam op volle kracht
Overasselt liep kaol onder.
Ut ging al rap steeds wijer.
Gin dooje, dè was un wonder.

Ut waoter zurgde vur paniek.
En naam vaenalles mee.
Ze probeerden mar te redden
hun huisraod en ‘t vee.

Heel Maos en Waol liep onder
ut leed was ongekend.
De ermoei was al groot
mar ôk ut sentiment.

Al vluchtend naor de zolders
de miense waren bang.
Pas nao angstige uren
kwaam evacuatie pas op gang.

Ondanks de ellende
van die grote waotersnood
was de saamheurighèd
en behulpzaamhèd wel groot.

Door Rinie van Haren