Nummer tweehonderdvijftig

Tis haost vijf jaor geleeje
dè in dizze kreant
un dialectgedicht
verscheen van munne heand.

Ik hâj toen afgesproken
mi Chantal en mi Jeroen
dè ik vort alle wèèke
un nij gedicht zû doen.

D’r kwaam toen un rubriek
in ut Maos en Waolse blaed.
De naam wier ‘Dichterbij’
Gedichten in ut plaet.

In ut gruune kader
kreeg ut gedicht un plek
En blaedzeij nummer dertien
dè wier de vaeste stek.

In dialect iets rijmen
dè viel nie altèd mee.
Ut duurt soms wel iets langer
vur d’r iets geschreven stee.

Mar alle wèèke ston t’r
un dialectgedicht.
Gin wèèk overgeslage,
ut vuulde es mun plicht.

Gedichten over wel en wee
vertier en nostalgie.
Geboorte of un schèèj-ing
kermis of braderie.

Ammaol kwaam ut hier vurbij
In tweehonderdvijftig wèèke.
En es ‘t aon mijn ligt gaoi ik dur
zonder onderbrèèke.

Door Rinie van Haren