Unne stille lente’naovund

De wermte van d’n dag
die blef nog efkes hangen
De zon die langzaam zakt
wor dur de maon vervangen.

Die overgang gee vloeiend,
un wissel van de wacht.
Dizze mooie lentedag
gee drek over in de nacht.

Nou is ut nog mooi licht
en ik zit hier in gedachten.
Hoe wij hier samen zaten,
samen jankten, samen lachten.

En ik denk nou bij mun èèige
hoe de dag vandaag begon.
Mit ut zingen van de malling
in de rijzende mèrgenzon.

Ik woo dè ‘k oe kon vertellen
hoe d’n daauw langzaam verdween.
En hoe daornao de zon
al heel gaauw volop scheen.

Unn’n haos die in verte
zigzaggend over ‘t leand
wegvlucht vur schijngevaor.
D’r lèkt niks aon de heand.

Nou zit ik hier allenig
en vuul de wermte nie.
Ik kan ok nie geniete
van al wè ik hier zie.

Dizze taferelen
zagen wij samen al zô duk.
Toen was dè heel gewoon
nou raak ik van mun stuk.

Door Rinie van Haren